Mykje dans og litt heks

– Me må tura leva meir etter draumane, stressa mindre, våga meir, og dansa litt kvar dag.

Elin Rydningen har så smått byrja arbeidet med å klargjera det 1000 kvadratmeter store drivhuset til sesongstart 1. mai. Det gigantiske rommet ber preg av at lite har blitt gjort sidan gardinene gjekk ned i slutten av oktober i fjor.

–              Når alt har stått og visna og samla støv i eit halvt år, tek det tid å få ting på plass igjen. 30. april er me klare med sesongens fyrste arrangement, 2×40 års dagar. Deretter går det slag i slag med bryllaup, føredrag, selskap, bedriftssamlingar og kurs av ulike slag. Kapasiteten er så godt som maksa ut i helgene, og no har me byrja fylla på med oppdrag i vekedagar. Alchemillia hadde i fjor sin tredje, og hittil beste sesong.

Drivhuset til Elin er oppkalla etter alkymiens plante, Alchemilla, som er ein medisinplante i Marikåpe-familien.

–              Alchemilla er kvinneblomen framfor nokon. Det seies at uttrekk frå planten skal vera svært godt for hormonsystemet. Alle veit jo at når dei kvinnelege hormonene er i orden, har mannen det og bra. Og endå betre; ein får strammare bryster av å drikka te frå planten, vert det hevda.

–              Verkar det?

–              Eg veit ikkje, eg kom for seint i gang, ler Elin.

Innvendig er drivhuset frodig, fargerikt og sjarmerande, akkurat som Elin. Eit samansurium av gamle møbler, rusta oljetønner, fargerike tekstilar, skeive bord, pallekarmar, bølgeblekk, glas, visna vekstar og store plastikk-kar, gjer rommet unikt, og får garantert fram wow-effekten. Men likevel går det an å sjå eit system i «rotet». Det er trass i alt ein hagearkitekt som er hjernen bak utforminga. På mange måtar går det an å få assosiasjonar til visse lugubre stader i bakgatene i store amerikanske byar, litt shabby og halv-skummelt. Men det er så langt frå sanninga det går an å komma. For er det noko Elin ynskjer å kommunisera så er det rausheit, hjartevarme og solid takhøgd. Alt her inne er gjenbruk som anten er arva, kjøpt på Fretex, på finn.no, eller Gjenbruken, og alt som er dyrka, er økologisk. Og det er desse prinsippa Alchemilla er tufta på, og som går som ein raud tråd gjennom alt Elin føretek seg, på jobb og privat. Sagt på ein meir populistisk måte, Alchemilla er ein rocka økohub.

–              Skal kloden ha ein sjanse til å overleva er me heilt nøydde å endra måten me lever på, me må tenka annleis. Ei berekraftig utvikling med lågast mogleg forureinande fotavtrykk har vore mitt mantra heile tida, og no er det på høg tid at me tek ansvar. Alle kan, og må vera med å bidra.

–              På kva måte?

–              Det mest effektive er å forbruka mindre, det vil sei å kjøpa færre ting. Så enkelt, og så vanskeleg.

Då Elin studerte samfunnsentreprenørskap på Høgskulen for landbruk og bygdeutvikling på Jæren, fekk ho augo opp for alle dei tomme drivhusa i Rennesøy.

–              Då eg flytta hit blei eg overraska over å sjå alle dei dei fullt brukbare drivhusa som blei brukt til vinterlagring av båtar, eller endå verre, som sto heilt tomme og til nedfalls. Slik kan me ikkje ha det. Dermed bestemte eg meg for å ta tak i utfordringa.

Det blei starten på hennar eigen bedriftsidé. Og ikkje uventa blei tittelen på eksamensoppgåva «Tomme drivhus som innovasjonsallmenning»

–              På det tidspunktet levde du etter draumane?

–              Ja, det kan du godt sei. Eg våga ganske mykje og. Eg har aldri trudd at drivhuset ville bli ein lukrativ business innan bryllaupsfestar, men det gjer ingenting, for pengar er ikkje eit kriterium for å bli lukkeleg, ikkje for meg. Men å skapa lokale arbeidsplassar etter viktige prinsipp, det gjer meg lukkeleg. Difor er eg litt i tvil om eg er der eg vil vera med drifta av drivhuset. Selskapsaktiviteten gjer det mogleg for meg å kunne satsa på det eg verkeleg brenn for, kloden og naturen. Men på andre sida ynskjer eg at drivhuset skal vera meir enn eit kult festlokale. Eg har lyst å skapa eit levande sentrum for permakultur i regionen.

–              Permakultur?

–              Tenk deg tre heilt like sider i ein trekant, den eine sida er økonomi, den andre økologi og den tredje er menneske. Dette er basisen i vårt liv. Oppstår det ubalanse i ei av sidene, blir det ubalanse i alle desse tre områda. Alle tre sidene er avhengige av kvarandre. Slik er samanhengen i alt eit menneske føretar seg. Gjenbruk er jo ein viktig del av permakulturfilosofien, og speglar eit berekraftig samspel mellom folk, ting og økologiske vekstar, og er sjølve prinsippet me driv etter.

–              Kva med å dansa litt kvar dag, kor passar det inn i permakulturen?

–              Ha, ha ja, det gjer i alle fall godt for kropen. Eg trur alle vert litt gladare og får meir energi av å bevega seg etter musikk. Det er ikkje så mykje som skal til før kroppen sett i gang med å auka produksjonen av lykkehormon. Det å dansa, er på ein måte som å eta naturlege lykkepiller, berre meir effektivt, og mykje kjekkare.

I fjor blei det feira 20 bryllaup i drivhuset, men i år har Elin og gjengen redusert til 10.

–  Det var ei avgjersle som sat langt inne, men konsekvensen av at Alchemilla får stadig større nettverk med små gründerar som har miljøfilosofien i botn, tykkjer eg det er kjekt, og ikkje minst viktig, å kunne tilby desse fagdagar og arrangement, og saman  predikera berekraftig utvikling innanfor fleire fag. Dette er eit glimrande døme på at viss me tør å leva meir etter hjarte, og bry oss mindre om status og etablerte fordommar, kan det inspirera til fleire innovative prosjekt og nye arbeidsplassar. Mange gonger står me rett og slett i vegen for eigen lykke.

–              Viss du hadde fått anledning til å velja på nytt, kva ville du gjort annleis?

–              Eg skulle gjerne levd eit enklare liv, eigt færre ting, og kvitta meg med det eg ikkje treng. Draumen er å leva meir ute i naturen, tenna bål og ta inn over meg alt det vakre som finns der ute. Eg ser føre meg eit enkelt liv i eit nedstrippa hus der eg kan gå barføtt og dingla med beina på bryggekanten. I huset skal eg ha eit stort langbord med plass til folk som kjem rekande. Eg har ikkje tenkt å leva som ein eremitt for eg er svært sosial og omsorgsfull. Eg vil ha eit uvanleg vanleg liv, og forbruka mindre. Å setta i gang ein slik flytteprosess er krevjande, det er mykje planlegging og arbeid i forkant. Berre det at huset må seljast og banklånet gjerast opp, er store avgjersler å ta, og krev mykje tid og mot. Eg har ennå ein veg å gå fordi eg tenker tradisjonelle tankar om arv til borna og at dei skal ha romma sine å komme heim til. Likevel, eg er heldig på det planet, som har born som er miljøbevisste og syns mamma er ei fin hippimor med framtidsretta visjonar. Så får me sjå korleis det ber av gårde.

–              Heil til slutt, kva vil du bli hugsa for, kva vil du ettermæle ditt skal vera?

–              Omtrent slik; eg hugsar Elin Rydningen som ei snille og gilde dama, modige og beint fram, engasjert og tydeleg, frikete, og litt heks, og med stort engasjement og omsorg for livet på jorda.

 

Oddbjørg M. Måland