Det finst mykje kjærleik og varme i bedehusland

LEIAR

Debatten rundt den mykje omtala Nordbø-saka på
Randaberg har gått høgt i media dei siste vekene, etter
at Stavanger Aftenblad slo ho stort opp i sine spalter.
Det har hagla med skjellsord og skuldingar mot både
enkeltpersonar og mot det intolerante og sneversynte
bedehusmiljøet. Dette i hovudsak frå personar som står
svært så langt borte frå det same bedehusmiljøet.

Lat det vera sagt med ein gong: Me vil på det sterkaste
ta avstand frå mobbing og trakkasering av einskildpersonar
på grunn av deira seksuelle legning og på alle
andre område i samfunnslivet der personar blir trakkasert.
Men det er likevel eit langt stykke frå det å ta sterk
avstand frå denne type problemstilling til å karakterisera
heile bedehusmiljøet over det ganske land som
intolerant, kjøleg og snevert.

Me som har vakse opp i dette «bedehuslandet», kjenner
oss på ingen måte att i ein slik karakteristikk, slik me
kjenner det i dag. Også her har det skjedd ei utvikling i
retning av både respekt og toleranse for annleis tenkande
menneske. Dersom «du torer» å ta turen innanfor
bedehusveggene i ulike samanhangar blir du møtt
med både respekt, kjærleik, omsorg og varme slik me
sjeldan har sett det i alle dei andre fora som me også
har møtt gjennom eit langt liv innanfor idrett, kultur
og andre delar av det mangfald av organisasjonar som
finst.

Me møter oppofrande folk som kveld etter kveld, og
dag etter dag gjennom eit langt liv, har teke ansvar og
omsorg for borna våre i trygge og inkluderande miljø
utan å ta seg ei krone betalt. Gjennom dette har borna
fått ein ballast med seg vidare i livet som dei har sett
som verdifull, same kva livssyn dei elles måtte ha. Kanskje
er det dette som også er hovudgrunnen til at eit
tusental av tilreisande frå fjern og nær framleis ynskjer
å vandra i dette bedehuslandet?

Då er det også eit paradoks at jo lenger borte ein til
dagleg er frå dette bedehuslandet, jo sterkare er meiningane
om det, og jo trongare blir det.